katuwang

ang katuwang ay isang nilalang lagi lang anjan para sayo…literal, pisikal,mental at ispiritwal…hindi lang sya tagabitbit ng gamit mo nung kolehiyo…hindi lang sya utusan mo pag may kailangan ka…hindi lang sya tagapakinig mo pag may problema ka…hindi lang sya andyan kapag masaya ka…hindi lang sya andyan kapag may pangarap ka…hindi lang sya andyan kapag napagalitan ka ng magulang mo…hindi lang cya andyan kapag gusto mong uminom…hindi lang sya andyan kapag may gusto kang puntahan…hindi lang sya andyan kapag gusto mong lumangoy…hindi lang sya andyan kapag nagkakaambisyon ka… 

andyan sya kasi ayaw ka nyang mahirapan sa mga librong dadalin mo…andyan sya kasi gusto nyang maging organisado ang mga kailangan mo…andyan sya kasi alam nyang malaking bagay ang pakikinig nya sa problema mo para gumaan ang pakiramdam mo…andyan sya kasi masaya syang nakikitang masaya ka…andyan sya kasi masaya syang nakikita kang nangangarap…andyan cya kasi gusto nyang malaman mo na hindi ka nagiisa kapag masama ang loob mo…andyan sya kasi alam nyang kailangan mo ng kadamay…andyan sya para sagipin ka kapag nalunod ka…andyan sya kasi lumulundag ang puso nya kapag excited ka sa mga pangarap mo…andyan sya sa simpleng dahilan…mahal na mahal ka nya…

alam kong hindi ako ang taong matagal mo ng hinihintay…alam ko ang lahat satin hindi nagumpisa sa tamang oras at tamang panahon…alam kong isang iglap kaya mo akong tanggalin sa buhay mo…alam ko rin na isang click lang pwede akong mawala sa friendster mo…alam ko rin na kapag natulog ka, at sa muli mong pag gising pwedeng hindi mo na ako maalala…pero hindi naman masamang mangarap diba?…kasi yon ang ginawa ko bago pa man din tayo magkakilala…hindi naman masama…kasi natupad naman…ipinagkaloob ka naman ni Lord sakin diba?…at ipinagpapasalamat  ko yon araw araw…hindi naman ako umaasa na matutumbasan ko ang mga taong ilang taon mong iniyakan..ilan taon mong minahal at pinahalagahan…maswerte sila…kasi sila ang pangarap mo noon…at maswerte ako kasi natupad ang pangarap ko…ikaw…sa ngayon sana matupad mo ang pangarap mo…hindi ko man alam kong anu yon…maniwala ka…pinagdarasal kong matupad yon…at pinagdarasal ko yon dahil sa simpleng dahilan…anu man ang gawin mo…mahal na mahal parin kita…kasi ang pagtanggap at pagiging kuntento…yun lang muna sa ngayon ang magagawa ko…kahit minsan nasasaktan ako ng sobra…

Sana isang araw hayaan mo uli akong mayakap ka ng matagal…mahawakan ang kamay mo ng mahigpit…gusto mong maramdaman mo ang pagmamalasakit at pagmamahal ko…gusto kong maramdaman mo na hindi ka nagiisa…gusto kong maramdaman mo na ang kaluluwa ko…nasa paligid lang hindi mawawala, hindi magbabago…ay dahil yon sa simpleng dahilan…mahal na mahal kita…tol…

 

ano?

paano masasabing ang isang bagay ay maganda kung alam mo na lahat ng bagay sa ganung paksa ay  sa maling oras nagsimula…mabubulagbulagan ka pa ba?…oo tatanggapin mong hindi lahat ng bagay na kahit ibigay mo ang sarili mo ng buo…kusa at kusa paring mawawala sayo…ng walang hudyat ng panahon…at kasiguruhan kung kailan yon…

 

pikit hinga

hindi na naman ako makatulog…epekto na talaga ng trabaho ko to na pabagobago na ng schedule…pero ok lang…ilang buwan narin ako nagngingilay ngilay sa mga bagay bagay na nakatago lang sa loob ko…na ni minsan hindi ko tinangkang ilabas kahit kanino…naasar kasi ako pag mag sumisimpatya at nakikinig na pinaniniwala akong totoong nakikinig sila…at nabwibwisit ako sa mga taong kung anu anu ang mga pinapayo na akala mo napakagaling nila…mas nanaisin ko pang talikuran nalang ako kesa naman nililinlang ako sa mga iba’t ibang motibo…

Nakausap ko ang matagal ko ng kaibigan na ilang taon ko naring hindi nakikita…text at tawag lang ang komunikasyon namin. pero natutuwa ako kasi cya lang ang last man standing sa lahat ng naging kaibigan ko…kaya kung may pagkakataon na manalo ako sa isang game show na ako ang home partner ng nakajackpot…pipiliin kong isama sya bukod kay pempem at sa pamilya ko para ubusin ang mga napanalunan ko!…kasi sa tinagal tagal ng panahon…sya pa lang ang taong masasabi kong may mapanganib at mapangahas na dila…para sabihin kung anu ang tunay nyang nakikita…at masaya akong hindi cya nawawala…

pero tao rin naman un tulad ko…paminsan minsan minamalas talaga…eto ang usapan namin sa telepono…

Pare1:Parekoy kamusta?

Bobkamote: ok naman kamote…nasa trabaho ako gago!

PAre1: yabang naman minsan lang tayo magkausap bakit ba!wag mong bababa!

Bobkamote:pakyu! babay!

ring ring ring ring……..(sinagot)

Bobkamote: tooooooooooot….toooooooooooooot…toooooooooooooooot…toooooooooooooooooot!

Pare1: ungas wag kang ganyan…hindi ka parin nagbago para kang retarded!may problema ako!

Bobkamote: ala anung problema?

Pare1: ung gelpren ko…pakiramdam ko hindi nya nako mahal…hindi ko alam…bigla nalang syang nagbago…

Bobkamote: Pano mo naman nasabi…baka pagod lang sa trabaho…

Pare1: Hindi ko alam malapit nakong mawalan ng pagasa…mahirap ikwento sa text o tawag eh…kelangan nating magkita…

Bobkamote: Hindi ako pwede sa lahat ng panahon…kaya tawag nalang…

Pare1: ang tanda tanda mo na chaka hindi ka naman ganyan dati…diba laging makati ang paa mo at kung saan saan mo gustong pumunta?…ander ka noh! hahahahahha!

Bobkamote: oo dati pero hindi na ngayon…pakyu hindi ako ander…anu bang nagyari sabihin mo na kaya…

Pare: chong…natural ba sa isang babae na kapag nagagalit sa isang bagay na sa tignin mo naman hindi nyo na dapat pagawayan pero pursigido kang patayin sa mura…na gusto nyang makita sa boses mo ang panginginig mo hindi dahil sa galit ako…kungdi dahil nanliliit ako…na gusto mong lumaban pero patuloy mo parin cyang pinaprotektahan sa mga matatalim na salitang pwede kong bitawan dahil ni minsan ayaw mong maramdaman nya ang mga bagay na nararamdaman mo at that point…pare ang hirap…kasi hindi nya ako maintindihan…alam kong hindi ko deserve na maganun…pero ginagawa parin nya ng paulit ulit…hanggang sa patuloy na cyang nanlamig…dati madalas kaming magkita…kahit walang tulog…ok kasi masaya naman ako..totoo yon…chaka mararamdaman mo naman diba pag mahal mo kung may problema…nung huling nagaway kami nabanggit nyang nagsasawa na sya…yung narinig ko un…pakiramdam ko mababaliw ako…kaya nung nagkabati kami…i’m trying to do something new…para masabi nyang nageeffort ako…mahirap…kasi habang ginagawa ko yon hindi ako makaget over sa mga masasakit na sinabi nya…

Bobkamote: so ibig mong sabihin nagsasawa na sya…

Pare: kasi hindi naman nya naapreciate ang mga ginagawa ko…anu lang ba ang ‘i love you’ kung nakasanayan lang itong sabihin…ang mahalaga sakin yung nararamdaman kong totoo ung sinasabi nya…kahit ikaw diba?…never akong nagsinungaling sa kanya…alam nyang hindi madali ang buhay ko…alam nya lahat…nakarating nadin cya sa bahay…pero alam kong ayaw nya sa bahay…alam mo naman na hindi pa tapos ang bahay namin…alam kong disappointed cya…at alam kong may mga pagsisisi rin cya…dahil pinili nya ako…pero pare diba masipag naman ako…at kaya kong magkaron ng magandang bahay kung gugustuhin ko…pero mahal ko kasi ang pamilya ko…kaya sila ang inuuna ko…

Bobkamote: Tama na umiiyak kana oh…magusap kasi kayo…

Pare: Mahirap cyang kausapin…kasi kahit may gusto cyang sabihin kailangan mong hulaan…ayaw nya ng makulit…un ang madalas nakakapagpabugbog sa kalooban ko…kasi hindi ako nangungulit…nagbibitaw ako ng mga tanung kailangan ng konkretong sagot at ang pagiging mainisin nya ang panangga nya para tumahimik ako…at ikulong ko nalang sa sarili ko ang mga tanung ko…kahit sa text tumamlay cya…dati marami kaming napaguusapan…lagi kaming tumatawa…ngayon ibang iba na…hindi na talaga katulad ng dati…

Bobkamote: Pakiramdam mo ba may iba na?…komprontahin mo

Pare: hindi ko alam…hindi ko cya kayang komprontahin kasi wala naman akong preba…at natatakot ako sa pwede nyang sabihin at gawin…alam mo ba kung anu ang naiisp ko…ayokong magtanung kasi…kung may iba…imbis na sa makalawa nya ako iwan…baka bukas na…

Bobkamote: alam mo ang pathetic mo…maging matapang ka sa mga ganyan…kung mapride cya…dapat mapride ka din…tignan mo nga ung ichura mo…tinotorture lang ang utak mo nyang gelpren mo…hindi ba malinaw na wala cyang malasakit sayo…hindi ko alam kong pano ko maipapaliwanag sayo…pero ngayon dapat mo ng mahalin ang sarili mo…dahil kapag nasira yang ulo mo dahil sa taong yon…kawawa ang pamilya mo…sila ang mahihirapan….

Pare: hindi ko na alam pare…siya lang naman ang gusto ko…hindi naman ako humihingi ng gamit o anung bagay…gusto ko lang maintindihan nya ako…mahal ko kasi siya…at alam kong isinuko ko lahat sa kanya simula nung dumating siya sa buhay ko…kaya kong saluhin ang lahat ng sakit para sa kanya…kahit mahirapan ako basta lagi lang syang andyan…kasi alam mo naman diba pag nagmahal ako…walang kondisyon…walang kapintasan…o kahit  may kapintasan tanggap ko…

Bobkamote: Alam ko yon…at maswerte cya dahil hindi lahat ng tao kayang gawin yang ginagawa mo…wag kanang umiyak…maayos din yan…basta magtext tayo…tangna paso na namn ang globe ko…hehehehehe joke lang…chong andito lang ako ah…kahit hindi ako nagpapakita…alam mo naman na pakalat kalat lang ako jan parang tae…hehehehehe…

Pare: Kamusta si pempem

Bobkamote: Masaya kami wag ng magtanung…nasan ka ba magpahinga kana…

Pare: Dito sa bahay ng nanay ko…Sige subukan kong matulog…

Bobkamote: ok goodnight…wag ng kung anu anu ang iniisip mo ha…tulog na…

Pare: ok…bye…

Nalulungkot ako sa nangyayari sa kanya…kasi ang pinaka kailangan ng tao para maging matatag sa buhay bukod sa financial support at kung anu anu pang klaseng suporta eh yung emotional support na hindi basta basta pweng ibigay kung kanino…mahirap gumawa ng isang bagay na hindi mo na makita kung bakit ginagawa mo pa ito…at hindi mo na alam kung para saan pa ang ginagawa mo…ang lahat ng sakripisyo ng tao…ang pinaka konsolasyon eh ung kaya mong makita at makaapreciate…dahil ang saya na makukuha mo sa panahon na yon ay kaya mong baunin sa loob mo hanggang sa pagtanda mo…hindi kayang tapatan ng pera…hindi kayang tapatan ng ganda ng anyong pisikal…kailangan ng tao ng piece of mind…para sa magandang pananaw kung anu talaga nararapat sa sarili nyang buhay…hindi naman masama magmahal…nagiging masama lang ito pag hindi naiintindihan…o walang patutunguhan…

panu antok nako saramhamidabo…

 

lagutok ng utak

kagagaling ko lang sa office…nakakapagod…tawag kain ng chicharon…pahinga….kain ng chicharon…tawag ole kain ng chicharon…may officemate kasi kaming generous aba wala ng ibang gawin kungdi pakainin kami ng mga nakakamamatay na pagkain…hehehehehe…pero masaya naman kasi masarap lahat ng bagay na nakakamatay…lahat ng bawal masarap…parang kami ng tropa kong wala ng ibang ginawa kung kumain ng mga pagkaing nakakapagpaikli ng buhay…

Sa totoo lang naasar ako sa mga taong wala ng ibang ginawa kungdi magpaalala na alagaan ng aking kalusugan…ewan ko…may sumpa ata kapag may pumasin sa laki ng katawan ko o kung ganu ako kalakas kumain…tangna…naaawa ako sa kanila kasi napakapakielamera nila…kasi kung panahon mo ng mamatay…mamamatay ka…may mga oosie akong kilala na sa sobrang kalinisan madaling magkasakit…may kilala naman akong physically fit pero leche may cancer…may kilala akong pogi pero may herpes…may kilala akong sobrang hinhin dati pero sya ang naunang nabuntis saming magkakaibigan…at higit sa lahat may kilala akong consious sa pagkain at ayaw kumain ng mga pagkaing kalye pero cya ang may hepatitis…nakakaloko diba…kaya kung mamarapatin mong mamuna sa kinakain ko…siguraduhin mong wala kang diperensya…dahil kahit ganu ka kasama o pakiramdam mong  maging pilantropo o maging isang good samaritan na pakiramdam mo madalas tama ang mga sinasabi mo…hindi kita papakielaman…kasi may sarili kang pagiisip…pero wala ka paring karapatan manira ng tao harap harapan…titi mo lang ang sandata mo sa buhay…at wala kang maipapagmalaki kasi kahit ikaw hindi mo kayang makita kung anu at san ka lulugar sa sarili mong buhay…at hindi kita kokomprontahin…kasi nga sinabi ko na kanina may utak ka…alam kong madals mong tuligsain na tomboy ako…oo aminado naman ako dun…pero wala ka paring karapatan na magbiro araw araw…na kapag kadalasan nababnggit nagiging sensitibo!gago!…uulitin ko…titi lang ang sandata mo sa buhay…at hindi kita kokomprontahen kahit alam kong nagmamarunong ka lang sa mga bagay bagay!…

Ayan mababa na presyon ko…kaya kakain ole ako ng chicharon…hehehehehehhehehe….

 

Alam mo ba?

alam mo bang 334 na araw na tayong magasama!…ako ng hindi ako makapaniwala…pano naman naman nung una tayong magakakila neneng nene pa tayo pareho…patwitams ka…at mahiyain naman ako…hindi ko namalayan…334 na magagandang araw ang lumipas sating dalawa…marami talaga akong naaalala…mga mabababaw at palapak na lakad…pero masaya…naalala mo ba…na halos ayaw nating maghiwalay kasi masaya tayo sa isa’t isa…at ayaw rin nating matulog kasi mas masaya kapag magkausap tayong dalawa…ewan ko ba…kasi kahit isang daan beses ko alalahanin ang mga yon…hindi ako nagsasawa…nung sinagot moko…para akong natulala…kasi naman ikaw din pabigla bigla…sumagot ka ng oo yan toloy tayo na…ui salamat ha…sa maraming magagandang alaala…basta pag malongkot ako…bubunot lang ako ng ibat ibang istorya natin sa utak ko…para maya maya ayos nako…tol…masaya ako…totoo yan…sana ikaw din…mamaya magkikita na uli tayo…mahal na mahal kita tol sobra…mwah!

 

love life cycle

anu ba ang product life cycle?….kung isa kang management student o kay isang business administration student…110% akong siguradong alam mo ito…kadalasan sa kolehiyo ang pagpasa sa curiculum ang isa sa mga kontrobersyal na pinaguusapan at sensitibo ang karamihan sa mga istudyante…dahil pera ang katapat ng bawat pagkakamali at pagbagsak…habang tumatagal…marami tayong nilalagpasan sa ating buhay…at madalas hindi natin napapansin na kung anu man ang pinagaralan natin nung nakaraang panahon ay maaring isang basehan sa mga nangyayari sa buhay ng isang tao ngayon…kung may product life cycle…meron ding love life cycle kung saan meron ding introduction, growth, maturity and decline.

Introduction:

ito ang sweetest part ng pagsasama…kung saan merong tagos sa pusong pagaadmire and courtship process kuno…umuulan ng flowers, gifts and at kung anu anu pang mga sweet nothings…masaya nakakakilig…malayo sa luha…at laging excited…eto ung mga moments na masarap pagkwentuhan sa paglipas ng panahon…dahil kapag naalala mo ang mga kalanturan na pinagagagawa nyo ng nililigawan mo…hindi mo mapipigilang tumawa at ngumiti magisa…meaning may psychological impact ito sayo…at kadalasan positibo ka sa mga pinag-gagagawa mo…at para kang luka luka sa kakatawa sa mga kalandiang pinaggagawa mo…kaya madalas kang nadudukutan o nalalaglagan ng gamit dahil nadin sa katangan mo  na sanhi narin ng segusegundo mong pagdadaydreaming.

Growth:

ito na ang estadong sinagot ka na ng taong mahal mo…at madalas ang paglabas nyo…laging masaya…maraming lakad na pinaplano at madalas nyong namimis ang isat isa…hindi pwedeng wala kayong friendster messages na ang patutunguhan lang ng mga pambobola nyo sa isa’t isa na ang punch line sa huli ng mga comments ay ang kapanapanabik na salitang ‘i love you’!…masarap pakinggan…masarap ulit uliting basahin…lalo na sa mga taong na alam nilang sa umpisa palang hindi naman talaga sya mahal ng taong mahal nya…eto na ung stage nagkakaron ng pagasa ang mga mangilan ngilan na natutuhan na silang mahalin ng tao ayaw sa kanila nung una…masaya narin kasi positibo parin ang pagsasama…pero may mga pagkakataon na lumalabas talaga ang mga panget na ugali dahil depende sa paghawak ng relasyon ng dalawang tao…ang lahat naman ng kasi ay may kakaibang mentalidad…sa isang relasyon maaring may isang mapagkumbaba at may isang ma pride,may parehong mapagkumbaba, at may parehong mapride…depende kung paano mahahawakan ang sitwasyon…pero ang sigurado…ang mabait at matiisin ang kawawa…pero ok padin dahil naayos naman ang mga problema…dahil kahit anung mangyari…susuportahan nyo ang isa’t isa…dahil ang pagmamahal walang pinipiling panahon…dahil umutot ka man sa harapan nya o makita nyang marumi ang tenga mo…o kaya parang motor ng bangka ang paghilik mo…naiintindihan nya yon at mahal nya ang mga negatibong bagay na bumabalot sa pagkatao mo…pasok sa banga kaya ok pa!

Maturity

heto na ang delikadong parte ng isang relasyon…ang makaranas ang isa sa inyo ng salitang ‘SAWA’…maraming dahilan…maaring dahil sa paulit ulit nyong ginagawa…sa madalas na pagaaway kung saan wala ng marunong umintindi at magpakumbaba…o kaya may mapride o hirap ng umintindi sa mga bagay na paulit ulit na nararamdaman…at madalas negatibo ang mga iyon…eto ang panahon na naninimbang,nagiisip at nagtatanong ka sa sarili mo kung anu pa ba ang kulang…sa mga bagay na naibigay mo at naisakripisyo mo para maging ok at masaya ang pagsasama nyo…nangangarap kang maging ok padin ang lahat kahit nakikita mong wala ng kapag-a-pagasa…gusto mong mabuo pero magkakalayo na ang bawat piraso mo…hindi mo makita kung san mo pa mahuhugot ang natitira mo pang lakas…para mapagpatuloy pa ang life line ng inyong relasyon…magulo ang isip mo…para kang baliw na nakangiti pero papasabog na ang luha mo…wala kang mapagsabihan dahil may pinoprotektahan kang tao…na kahit sobrang liit mo na sa paningin nya…pinipilit mo paring gumalaw na parang wala lang nangyari…dahil pinoprotektahan mo parin ang damdamin nya at may malaking malasakit ka parin sa kanya…kasi nga…sa isang relasyon merong isang totoo ang nararmdaman nya…na kaya nyang isuko ang lahat…makita ka lang na masaya…

Decline

hopeless case…game over na…wala kanang magagawa kungdi masdan nalang ang paglalakad nya papalayo sayo…na kahit gusto mo cyang hataking pabalik sa tabi mo…hindi mo na cya mahawakan…kasi unti unti na syang sumasama sa hangin…hindi ka na nya naririnig…wala narin cyang makita…ang pinakamabagsik mong kalaban ang sarili mo…dahil kelangan mong maging ok kahit hindi mo kaya…kasi kailangan mong tumawa kahit maiiyak kana…at kailangan mong magpatuloy kahit tapos na…dahil may buhay ka padin…at ang sarili mo ang dapat mong paring mahalin…

Sa totoo lang ayokong dumaan sa stage 3 at stage 4…hindi ako nawawalan ng pag-asa…kasi ang pinakapangarap ko…ANG MAGING MASAYA…mahal kasi kita…at wala akong magagawa…dahil may takot akong mawala ka…kaya lagi kong pinagdarasal na wag kang magsawa…kasi hindi kita pagaari…at wala akong karapatang diktahan ka sa mga pwede mong isipin,maramdaman, gawin at sabihin…dahit tao kading tulad ko…na may karapatang magdesisyon kung anu ang makabuti sa buhay mo…at nakita kong mas mapapabuti ang buong katauhan ko kapag andyan ka…kasi makita lang kita kahit wala tayong ginagawa o nakatunganga lang tayo…alam kong ramdam ko ung saya…at talagang iba ang pakiramdam ko pag naalala ko ang mga panahon na un..kapag panget ang araw ko…tignan ko lang ang mga pictures natin at basahin ang mga messages mo…ok nako…mababaw lang naman ang kaligayahan ko..pero para sakin malalim yon…kasi nagiging masaya ako sa mga mumunting bagay na para sa iba mababaw…kasi ganun ako manimbang…ok lang sakin na hindi ako ganung kumita ng malaking pera basta masaya ako..dahil masayang mamuhay na puro magaganda ang naalala ko…at masayang mabuhay…dahil ikaw ang kasama ko…dahil mahal kita…walang iba…patawad tol ah…

 

itulog ko nalang para lumipas

hindi ko maintindihan minasan bakit ang mga tao may toyo…minsan nakakapangliit kapag napapasama ang pagiging concern mo…hindi ko masasabing ok ako…dahil sa isang daang bagay na nakapilang gagawin ko sa isang araw laging ikaw ang nasa una…mahuli ko man malaman at ikaw ang pang isang daan…wala paring magagawa ang siyam na put syam na mga iteniraryo ko…dahil kahit anung mangyari…ikaw at ikaw padin ang uunahin ko…hindi ko pinamumukha sayong wala kang alam sa mundo…hindi kasi ako katulad nga mga taong sinusuko mo na at kinaaayawan mo…gusto ko lang mapabuti ka…at sa kabilang banda maging malaya…sa mga gusto mong gawin at sabihin…sa mga gusto mong isipin para timbangin…

bakit ang mga tao basta basta nalang nagrereact…na puro lang damdamin habang natutulog ang isip…katulad lang ng mga tambay na nakakasalubong ko sa kanto…nagalit ung isa dahil minura siya…gumanti ng mura ang isa…hanggang sa nagrambulam sila…magulo diba…kasi walang gustong magpakumbaba…parehong ayaw isipin na mali sila…na pareho nilang iniisip na pareho silang nasaktan imbis na nakapanakit…ayokong tumanda sa isang mundong ganito ang mentalidad ko…kaya binabalanse ko magisip…pero minsan pumapalya ako…kasi minsan nauubos na talaga ang pasyensya ko…pero hanggang kailan ko nalang itatago sa sarili ko ang mga bagay na hindi ko naman dapat itinatago…na dapat nalalaman at naririnig mo…nangangarap akong isang araw…na hindi na mga mugto kong mata ang mangungusap sayo…kasi kapag nangyari yon…alam kong may natutunan kana sa buhay mo…

 

daan lang

matagal tagal din akong hindi nakadalaw dito…madami talaga akong ginagawa ngayon lang ako nagkaroon ng konting panahon para sipatin ang lugar na ito….

Dumadagundong ang dibdib ko pag hindi maganda ang pakiramdam ko…pero sa ngayon…mas inaalala ko ang pagdagundong ng isip ko…sa mga bagay na ayaw kong maisip…ayokong maramdaman at makita… lagi nlang kasing ganun…marami na siguro talagang nagbago…Hindi na tulad ng dati na  ang buhay ko ay punong puno ng mga kwento…na sa tuwing naaalala ko…hindi ko mapigilang ngumiti mag isa…sana ikaw din ganun…kasi lahat ng iyon para sakin mahalaga…na kapag naaalala ko lahat ng mga kalokohan at mga bagay na pinagtatawanan natin…lahat ng mga tanung ko nawawala…pag binabasa ko ang mga messages mo…nagiging kalmado ako…iniisip ko kasi ayw mo akong mawala…——–to be continued

 

wild card question

anu ang dapat mung maramdaman kung ang iyong gelpren ay tinawagan ng kanyang x after some long jurassic years na parang excited and gelpren mo? anung gagwin mo kung ang gelpren mo ay kinarir ang pangangaryola…dahil sa x nya?

a. kakalma

b. iiyak

c. magwawala

Pinapost ni archie

 

nakakamiss naman ang lugar na ito

ayun marami akong ginagawa sa opisina…malapit na kaming umuwi isiningit ko lang to…nakakastress pero ganito talaga ang buhay…masaya ako kasi magswiswiming na kami ng asawa ko…hehehehehe…pano uwi nako…miss you all