daan lang

matagal tagal din akong hindi nakadalaw dito…madami talaga akong ginagawa ngayon lang ako nagkaroon ng konting panahon para sipatin ang lugar na ito….

Dumadagundong ang dibdib ko pag hindi maganda ang pakiramdam ko…pero sa ngayon…mas inaalala ko ang pagdagundong ng isip ko…sa mga bagay na ayaw kong maisip…ayokong maramdaman at makita… lagi nlang kasing ganun…marami na siguro talagang nagbago…Hindi na tulad ng dati na  ang buhay ko ay punong puno ng mga kwento…na sa tuwing naaalala ko…hindi ko mapigilang ngumiti mag isa…sana ikaw din ganun…kasi lahat ng iyon para sakin mahalaga…na kapag naaalala ko lahat ng mga kalokohan at mga bagay na pinagtatawanan natin…lahat ng mga tanung ko nawawala…pag binabasa ko ang mga messages mo…nagiging kalmado ako…iniisip ko kasi ayw mo akong mawala…——–to be continued

wild card question

anu ang dapat mung maramdaman kung ang iyong gelpren ay tinawagan ng kanyang x after some long jurassic years na parang excited and gelpren mo? anung gagwin mo kung ang gelpren mo ay kinarir ang pangangaryola…dahil sa x nya?

a. kakalma

b. iiyak

c. magwawala

Pinapost ni archie

nakakamiss naman ang lugar na ito

ayun marami akong ginagawa sa opisina…malapit na kaming umuwi isiningit ko lang to…nakakastress pero ganito talaga ang buhay…masaya ako kasi magswiswiming na kami ng asawa ko…hehehehehe…pano uwi nako…miss you all

3 months going through life time

matagal tagal din akong hindi nakadalaw dito sa blog na ito…busy lang ako…marami kasing nangyari…marami rin kasi akong ginagawa..nararamdaman ko na naman na kulang ako sa bakasyon…at unti unti na namang sumosuko ang katawan ko…pero ok lang…dahil ganu man karami ang ginagawa ko…gulo gulo man ang buhok ko at hagard na ang ichura ko…masaya padin ako…bakit?…kasi magkasama padin tayo…

hindi ko inasahan na magiging ganito…pero hindi naman ako tumututol…kasi masaya ako…at talagang maaliwalas ang mukha ko…lalo na kapag kasama kita…lahat ng pagod ko nawawala…lahat ng hinanakit ko sa ibang parte ng buhay ko…nakakalimutan ko na…kasi andyan ka…tatlong buwan palang tayo magkasama…pero iba ang pakiramdam ko…kapag tinititigan kita…at hawak hawak ko ang kamay mo…pakiramdam ko tatlong taon na kitang kilala…kasama…nayayakap at nakakausap…bakit ko nasabi to…kasi kapag sumasagi sa isipan ko na mawawala ka…pakiramdam ko…dekada ang gugugulin ko para magmukmok at umiyak…kasi importante ka sakin…sobra pa sa inaasahan ko…para kang kaluluwang ihihiwalay sa katawan ko…tuluyan ng mawawala ang pagkatao ko…at ayokong mangyari un…kasi mahal na mahal kita…

sa tatlong buwan na magkasama tayo…kung saan saan na tayo nakarating…sumubok ng iba’t ibang magagandang bagay habang tayo’y tawa ng tawa na para bang mamamatay…wala tayong inaalala…lagi lang tayong masaya…na kahit naba minsan tayo ay pintasera…marunong padin tayong magpakumbaba…na habang magkahawak ang ating mga kamay…patuloy tayong natututo sa pagkakamali…pagintindi…pagpapatawad sa isa’t isa…nakakatuwa hindi ba…kasi nagagawa pa nating mabigyan ng oras ang isa’t isa…kahit marami tayong ginagawa at magkaiba ang oras ang ating mga mata…lagi kong iniisip na lalo akong nagiging persistent kapag naiimagine ko ang nakakunot mong mukha na maya maya ay biglang tatawa… 

naalala mo ba nung nag manila zoo tayo…takot na takot ka sa sawang feel na feel kong ipolupot sayo…kasi naman ang kulit kulit ko…dahil talagang gusto kong magpapicture tayo…ok naman natatawa ka sa mga pinagagagawa ko…pero natuwa ako sayo…kasi nagtiwala ka sakin nung pinahawakan ko ang sawa sayo…ayan tuloy mukha kang lasing nung nadevelop ung picture…

minsan naiisip kong bad influence ako sayo…kasi nahahawa ka na sa pagiging lasinggera ko…natatandaan mo ba…lagi tayong nasa nova stop kapag wala tayong magawa…maraming beses na…natakot ka nga kasi baka lumaki ang chan mo hindi ba…hahahahahaha

nagbagong taon…binilang ko lahat ng ating mga ginawa…tignan mo kung tama ha…

january 1: nagsimba tayo sa St. Peters Church…ang t-shirt mo noon ay ung may print na Diet Impossible 700 lbs…ang kulit mo talaga…hahahahaha…

january 5: nova stop galore tayo uli pagkatapos ng dec. 25 at dec. 29 bumalik uli tayo kahit tayong dalawa lang…ganun talaga kapag maraming pera maraming pambili ng alak…pero kumain muna tayo sa Sbarro trinoma branch…kasi mayaman tayo kaya marami tayong pamasahe…hehehehe

January 7: feeling ko neto magkaka nervous breakdown ako…kasi naman ipagluluto kita ng afritada…baka kasi hindi mo magustuhan…ang balak ko nga nun aakyat tayo sa roof top at magreready nako ng halowblocks na may lubid na isasabit ko sa leeg ko…para kapag sinabi mong hindi masarap…tuloy tuloy nako sa baba..

January 9: Dumaya tayo sa happy land para magsaya…out of curiosity ba ang justification ng lakad na ito…hahahaha…

January 11: eto ung para kong matutumba sa antok at pagod pero biglang nagising kasi nagtampo ka…at talahgang natakot akong baka mawala ang tiwala mo sa akin…dahil sa schedule kong wala akong magawa…patawad ha…ayaw ko kasi ng mga ganitong moment…para akong mauubusan ng hininga…

January 14: wala lang namiss ko ang intramuros kaya tumambay tayo don…natatandaan mo ba na ang soot mo nun eh yung pang heneral mong formal at pinakilala kita kay mang Frank…aliw na aliw nga sya non ng panunukso saking tumaba ako…

January 18: Pumunta tayong Rob place first time ayaw ko sanang pumasok pero wala parin akong magagawa…kumain uli tayo sa sbarro…isang white pizza…isang hawain pizza at tig isa tayong half zitti…ang takaw natin diba?…

January 19: Magsisimba tayo sa St. Peters Church pero masyado ata tayong napaaga…yan tuloy pumunta tayong disney land at medyo nagsaya?sa Goldilocks ba? kadiri ang pancit dun…

January 21: Flower Day…Mega effort ako sa paggising sa umaga para makabili ng flower sa kaharian ng Dangwa…umuulan ulan pa naman nun…nakakatuwa…kasi ung bulaklak mukha lang cyang fake pero totoo cya…kasi masaya akong binibigyan kita nun…i love you

January 23: Nanood tayo ng Desperadas…di ganung maganda pero ok nadin…nakakainis lang kasi ang bilis ng oras…humahangos tayong pabalik ng ADU…ayoko ng ganun…hindi natin namamalayan ang oras…nahahati ang atensyon ko ng hindi ko namamalayan…sa palabas at sa katabi ko…ikaw…

January –: confidential hahahahahahahah…eto ang unang pagkakataon na sabay tayo umuwi…pagkatapos ng mga bagay na ginawa ko sa bahay…kargador…foreman etc…

January 26: Pumunta tayong Cavite kasama sila Aj ang saya lasing tayong lahat sa antonov…naalala mo ba…cooking lesson episode 2 ko to…ijujudge mo kasi ang pinatuyuang adobo ko…masaya ako…kasi nagustuhan mo…malungkot naman ako ng 2 percent kasi nalasing ka…hindi natuloy ang plano…parang lugi ako…may natutuhan ako sayo…’tikman mo ito oh…malay mo last day mo na’…hehehehe sira ka talaga…

January 27: nahimasmasan na lahat…pero lahat tamad padin kumilos…si aj malupit….nakatulog na may suka sa buhok…si mimar naman may sipon ata…hindi nya namalayan na nangangamoy suka sa paligid nila…ikaw…nakatiwangwang…nakahiga sa kutchon…mukhang masarap ang tulog mo…dahil wala ka atang namamalayan…ako paikot ikot lang…kasi talagang magigising ako kung itutulak akong palabas sa kama…hahahaha…pero ung pagkalugi ko nung nakaraang gabi…nabayaran na…ok nako solb na…

January 28: May mock ako para sa trabaho kaya nagstay lang tayo sa starbucks at nagaaral ako…ok naman…salamat sa pagintindi mo kasi…naitindihan ko naman lahat ng binasa ko…pagkatapos nun nagutom ako kaya kumain tayo sa tapsilogan malapit sa school nyo…ok nga dun tol…nasarapan naman ako…heheheheh

January 30: late na naman akong dumating sa pagsundo sayo sa school pero ok naman…masaya ako kasi magkasama tayo sa araw na ito…kasi monthsary natin eh…hehehehehe…sobrang gustong gusto ang araw na ito…dahil ito ang unang pagkakataon na magkasama tayo sa pareho nating birthday…grabe…nakakalula…kasi halos araw araw na talaga tayong magkasama…kulang nalang bahay at lupa…sasakyan at negosyo…ok na ok na…

ito ung mga pinag gagagawa natin sa buwan na ito…grabe ang saya natin noh…kelangan habambuhay natayong magkasama…walang sukuan…walang mapapagod at walang magsisisi…kasi alam natin kung bakit…hindi na dapat sabihin…wala naring pakiramdaman…basta alam natin…umiyak man tayo…hindi dahil sa may dinaramdam o may pinoproblema tayo…hindi dahil sa nagsisisi tayo…dahil alam kong andyan ka at alam mong lagi lang akong nasa tabi mo…dahil alam natin pareho…na masayang mabuhay…kasi magkasam tayo…mejo late na pero…papabasa ko parin ito sayo…mahal na mahal kita…lagi…lagi lagi…hindi ako napapagod magpasalamat…dahil alam ni Lord na iisa lang tayo…

bingi,pikit,isara ang isip,pigil,kalma

hindi ako makatulog…hindi ko alam ang dahilan pero nararamdaman ko…pinipigilan ko pero nalulungkot ako…anuman ang dahilan hindi ko sasabihin…tumingin ako sa salamin…malungkot ang kampante kong mata…may pinipigilan ako…kaya naisip ko nalang na ipikit ito…humiga ako…kahit hindi ako makatulog…pero ok lang…inisip kong may insomia ako…pinilit ko kahit pakiramdam ko lumalaki at papasabog na ang ulo ko…tumayo uli ako at umupo sa kama…nakayuko at nakatitig sa telepono…anu bang nangyayari…pero ok lang…maghihintay lang ako…kasi yon ang gusto ko…hindi ako mapakali…hindi ko rin alam kung bakit…hindi nako nakatiis…tumayo ako…tumingin uli sa salamin…tinitigan ang malungkot kong mata…wala nakong pinipigilan pero malungkot padin cya…inisip kong natural na ang mga mata kong yon…bumalik ako sa kama…humiga…nagbuntong hininga…pumikit…dumapa…hindi ko na napigilan…ako ay natalo na…
bingi na ako…wala na akong naririnig…sinara ko na ang isip ko…ang nakakulong lang sa aking diwa ‘kaya ko to tibo ako kaya malakas ako…normal lang ang ganitong sitwasyon…ang umiyak ka at umiyak naman ang tao para sa ibang tao…logical problem lang to maaayos to…kasi naniniwala ako sa diyos,sa totoong hangarin ko at mabuti kong puso’…huminga ako ng malalim…tumayo…nakatingin sa pader…ngumiti…nagalala…tinanaw ko ang larawan…at ako ay tumawa…kelangan kong maging masaya…makaktulong yon sa aking pagkalma…tumingin sa salamin…pero hindi ko parin pala maitago ang aking mga malulungkot na mata…nakaangat ang aking labi at nakalabas ang aking mga ngipin…pero ang mga mata hindi parin nagbago ng ichura…umupo uli ako sa kama…humiga…nagbuntong hininga…pumikit…nagpakabingi…isinarado ang diwa…pinigil…huminga…kumalma…nagsalita ang isip…’puso…tama na…sasabog na ako…magpahinga na tayo…alam kong bukas magiging maayos kana…diba matatag ka…kaya natin yan…magandang umaga’…

story of us

Andito ako sa bahay namin…at katulad padin ng dati na kahit san ako pumunta parang lagi akong walang ginagawa…sobrang boredom na talaga ang buhay ko…dati rati kasi lagi kong gustong magbakasyon…kasi naman parang lagi akong stressed out sa lahat ng pinaggagagawa ko sa sarili ko…pero hindi naman ako nagrereklamo…kasi masaya naman akong gingawa ko lahat yon…pero ok nadin kasi kahit wala naman akong gingawa alam ko naman na granted na ang pahinga na matagal ko ng inaasam asam…

Nagtataka lang ako…mahigit isang buwan nadin ako hindi nagbubuntong hininga…anuman ang dahilan…ayaw ko naring pakialamanan…unti unti naring nagiging normal ang aking paghinga na parang wala akong inaalala…nagiging maayos ako ng walang pagdududa at tanung tanung sa mismong sarili ko…at kung anuman uli ang dahilan hindi ko parin pakikialamanan…pero gusto kong magpasalamat…

Naalala ko nun…taong 2006 ng tinopak ako at nangialam sa chat…hindi naman kasi ako ang taong mahilig sa computer…gumagamit lang kasi ako ng PC kapag magchecheck ng mails o kaya ay magfrifriendster…ung lang ang buhay ko dati sa Antipolo…kapag bad trip sa work…Magchecheck ako ng friendster…pag badtrip sa bahay…asahan mong maglalakad ako sa mga lugar na alam kong kahit sinung tao ay natatakot lakaran…ganun kasi ako…kapag may dinaramdam wala akong pakialam sa panganib…kelangn ko lang maglakad…ng hindi nagiisip…hinahayaan ko lang ang aking mga paa na magdesisyon kung saan kami pupunta hanggang sa humupa ang aking nadarama…at ayun nga malungkot ako dahil sa nangangalomata kong love life…ewan ko ba pagdating sa aspetong ganito ng buhay ko…lagi akong talo…lagi ko naman iniisip na kelangan kong mahalin ang sarili ko…pero hindi ko parin nagagawa…kasi naman ang lagi kong iniisip kapag inaalagaan ko ang mga taong mahal ko…ibig sabihin minamahal ko ang sarili ko…dahil un ang paraan ko ng pagmamahal ko sa sarili ko…ang mahalin at pasayahin ang ibang tao…at hanggang ngayon hindi ko parin alam…kung tama ba ang depenisyon ko ng pagmamahal ko sa sarili ko…

Ligong ligo nako sa luha ko nun ng dalhin ako ng aking mga paa sa computer shop…buti naman at walang ganung tao para walang ganung makakapansin ng mga mangiyak ngiyak kong mata…wala nakong ibang magawa nun kasi limang beses ko na ata nabuksan ang fs ko at emails ko ng gabing yun kaya naisip kong magchat nalang…at sa IRC ako napadpad…at pumasok ako sa channel ng lezpinay…isa itong chatroom ng mga katulad ko na kapwa kabaro ang gusto…ok naman marami naman akong nakakausap…may mga proud sa mga gf nila…may mga topakers kasi halata mo namang nakikipagflirt…meron ding mga bitterness na fem na wala ng ibang itinatopic kungdi niloko sila ng mga butch…ok lang naman kasi naaliw naman ako kahit papaano…

May nakachat ako…walang appeal…kasi ang ikli nyang sumagot…alam ko namang ayaw nga akong kausapin pero binigay padin nya ang number nya…nakakatuwa…kasi nung nakita ko sya sa friendster…gusto ko na sya…weird nga eh..kasi kahit sa txt pinaparamdam nyang ayaw nya saken…pero sige dedma nalang…hindi ko pa naman sya nakikita at anu naman ang alam nya sakin kung ayaw naman nya talagang magexist ako sa buhay nya in any designation…tumigil nadin ako sa pagaantay sa kanya sa chat…mga 3 weeks din yun pero ok lang…hindi naman nakakahiya kasi hindi naman nya alam…pero may nakagawian akong hindi ko na maalis simula nung makilala ko sya…ang tignan ang pic nya sa tuwing magbubukas ako ng fs…lagi ko syang tinitignan pero hindi ko vinivisit ang page nya kasi ayoko…ayokong malaman nyang tinitignan ko sya..baka kasi mainis sya at burahin ako sa friends list nya…kaya hindi bale nalang…ok narin ang ganun…chaka ayokong maging unfair sa taong kasama ko nun…mas ok na dedma nalang…para walang guilt…binura ko narin ang number nya..kaya wala na talaga…pero hindi ko itinatangging crush ko sya…

Lumipas ang isang taon…nagkataong naghihinagpis ang friend kong kamote ng may nagpasa ng form sakin ng down to earth club…sumali ako…wala lang nacurious ako eh…anu bang meron sa clan kaya isinali ko narin ang friend ko…masaya ang clan so far…marami kasi kaming pinagkakatuwaan ng friend ko…may mga kinakamote kami at pinupuna…meron ding mangilan ngilang ok namang kausap…kasing gago namin hahahaha…

 

sa sobrang curious namin ng friend ko nilubos lubos na namin…nagset kami ng eb na ang mga inbitado lang eh ang mga taong feel lang naming makita…underground movement pa nga ang pagiimbita namin…tado naman ang mga inimvite namin kasi kung sino sino ang mga inimbita din…pero ok nadin marami naman kaming nakita..may mga may ichurang tulad namin at iba pa hahahahaha…yung mga may ichura…tropa na namin…ung isa…ayun lumanding sa buhay ko at sa puso ko…nakakaloka…naniniwala na talaga ako sa word na ’ironic’!

 

nakaktuwa dahil para akong tinamaan ng kidlat nung nakita ko cya…akala ko pa nga kasama nya ang chaperon nya…mukha kasing boy kaya nakakatawa…pero ok lang…mabait naman ang pinakita nya…parang kinalahig ang manok ng chan ko at hindi kita matignan…kasi kilala kita…at alam kong kilala mo ako…para ngang maalaala mo kaya…nung mga panahong inookray pa kita sa telepono…dahil ayaw mo akong  maging malapit sayo…naalala mo ba…ang mga iba’t ibang dahilan mo kapag nagtetext ako…nakakatawa kasi naniniwala naman ako…hindi pa kasi ako makaramdam…na hindi mo naman ako kelangan sa buhay mo…pero ganun talaga…tinalo mo ang pagiging   persistent ko…at unti unti nakong sumama sa hangin…pero sana napansin mo ang pagkawala ko…at hindi ako makapaniwala na ikaw na ang nas harapan ko…na pwede kong titigan at hawakan kung gugustuhin ko…pero hindi ko narin inasam…dahil may kahihiyan ako…pero mabilis kang umalis…sana napansin mong nalungkot ako…kasi hindi man lang kita nakausap…baka kasi masumpak ako ng mukhang hitman na kasama mo…

bumalik sa normal ang pakiramdam ko nung nawala na kayo…pero excited akong magpipipindot sa cellphone ko at hanapin ang number mo…pero hindi parin pwede…nahihiya kasi ako…kasi gusto kita…pero wala akong karapatang lumapit sayo at magsalita…hinayaan ko nalang…at nagbuntong hininga…

lumipas ang mga araw at wala ka pading pinagbago…masungit ka parin sa text at sinosoplak ako…pero ok lang kasi tanggap ko…na siguro na ganun ka lang talaga sa ibang tao…pero hindi ko parin napigilan…nabuhay na naman ang pagiging persistent ko…lalo na nung naging single ako…kasi may power nakong magpacute sayo…pero hindi ka parin naapektuhan…para kasing ang manhid mo…feeling ko tuloy napupunta sa wala lahat ng effort ko…pero ok padin…kasi ikaw naman un…at wala akong magagawa…

sa wakas dumating din ang araw na inaantay ko…ang mapansin mo ako kahit sa walang kwentang paraan lang…pero hindi ko inaasahan na magiging ganito…na magiging close pa sa inaasahan ko…hayun na…tayo na pala…lakad tayo ng lakad…tawa tayo ng tawa…masaya tayo lagi…kaya ako’y tuwang tuwa…at sa tuwing tayo’y nagkikita…lalo kang gumaganda…hayyyyyy sarap mabuhay ng kasama ka…naaalal mo ba na ‘tol’ ang isa sa mahalaga nating salita…lagi nalang umuulan ng i love you kapag tayo’y magkasama….at i miss you naman kapag isang araw na tayong hindi nagkikita…pero natatakot ako…kasi ayokong magbago ang awra ng iyong mukha…gusto ko kasi lagi tayong masaya…mahal kasi kita…mahal kita kasi…hindi ko kayang mawala ka kaya wag kang mawawala…lalo tuloy akong kinabahan…kasi nung tinatype ko to nangingilid na ang aking mga luha…sana magtiwala ka…na hindi kita paiiyakin…dahil kung may iiyak sating dalawa…sigurado akong ako ang mauuna…mahal kita…kaya dyan ka lang…mahal kita…kaya andito lang ako…mahal kita…kaya wag kang iiyak…mahal kita…kaya magiging matatag ako…salamat ha…dumating ka sa buhay ko

officially missing you

rushing na naman ako galing sa bahay… hindi naman ako nalate nagising…kay lang wala na namang fx…nakakayamot na talaga…lagi nalang ganito ang buhay ko everyday…laging tumatakbo…laging nagmamadali..laging nagaalala…hirap pako sa pakiramdam ko…dahil bukod sa masakit ang katawan ko…nilalagnat pako…pero wala akong choice…dahil wala akong panahong magpahinga…at ayokong magpahinga…dahil kung anu man ang lahat ng pinaggagawa ko ngayon…lahat un kailangan ko…at higit sa lahat lahat un gusto kong gawin…lahat mahal kong gawin…
nalulungkot ako ngayon…anu man ang dahilan…alam ko pero hindi ko kayang sabihin…kasi ako rin sana ayoko ng isipin…kasi bukod sa lungkot na nararamdaman ko para ring kinkalahig ng manok ang chan ko…hindi kasi ako mapakali…hindi ko alam ang gagawin ko…namimis kasi kita tol…sobra…feeling ko kasi kada minutong tumatakbo parang isang taon na kaagad ang lumilipas…nakakainis…
nalulungkot ako kasi gusto ko lagi akong nasa tabi mo…gusto ko napapatawa kita…gusto ko hindi ka nalulungkot…at mas lalong gusto kong hindi ka nagaalala…kaya lang hindi naman ako madyikero para gumawa ng isang ilusyon para makalimutan mo kung anu man ang bumabagabag sa isip mo…hindi rin naman ako fairy god mother para matupad ko lahat ng wish mo…hai ang hirap nman ang ganito…lalo na kapag nawawala ka sa tabi ko…
tol mis na mis na kita…
sa mga oras na ito…tumatawa akong mag isa kahit nalolongkot ako…kasi naalala ko ang facial expression mo kapag pumapalpak ako sa mga lahat naten…at pangarap kong magkalakad tayo ng walang aberya…natatawa rin ako kasi naaaliw talaga ako kapag tumatawa tayo pareho kahit minsan korny na ang mga joke natin…at kapag nangulit ka…ewan ko tuwang tuwa talaga ako sayo…lalo na kapag sinasabi mong panget ako…at kapag nagsasalita kang parang besaya…lalo akong naiinlove sayo…hehehehe…tapos naamoy ko ang malapalmolive mong buhok kapag dumadantay o yumayakap ka saakin o niyayakap kita…mas lalo ko namang namimis ung malalapad mong hinlalaki na madalas kong pinupuna…basta mis ko sayo lahat…ke panget o maganda yan…basta parte mo…basta importante sayo…basta yung buo mong pagkatao at ang mga tao mahal mo at importante sayo…lahat un gusto..lahat ng iyon mahal ko…at patuloy kong mamahalin…mahal na nahal po kita lagi…lagi lagi…

‘tol parang gusto ko ng maniwala sa forever…tol maaari bang ikaw ang forever sa buhay ko?’

sa aking pagtanda

Sa aking pagtanda…ninanais kong maging malaya…humarap sa mundo ng hindi nahihiya…at ngumiti kahit kanino na aking makakasalamuha…

Sa aking pagtanda…mamarapatin kong mabuhay ng may dignidad…ginagalang at pinakikisamahan ng kahit na nino man…ng hindi magaalinlangan kahit anung hirap at sakit ang maramdaman…

Sa aking pagtanda…gusto kong maglakad sa kakahuyan…makinig sa huni ng ibon na namamayagpag sa kalangitan…maghilamos sa isang malinis na batis na aking madadaanan

Sa aking pagtanda…ikakalulugod kong tumira malapit sa dalampasigan…umiinom ng kape habang nakatingin sa kawalan…pero ang ngiti ah hindi parin mapawi pawi sa aking mukha

Sa aking pagtanda…ikararangal ko ang aking pagkatao…na ako ay isang tibo na may malinis na hangarin sa tao…hindi mananakit at matino…kayang magmahal ngunit hindi kayang manloko

Sa aking pagtanda…mas magiging madasalin ako…na ingatan ng Panginoon ang lahat ng mahal ko…na wag silang hayaang malungkot at malumpo…anu man ang dagok na ibibigay sa kanila ng mundo…

Sa aking pagtanda…ninanais kong lalong maging mahinahon at palatawa…masarap kasing mabuhay ng walang iniinda…kahit alam kong ako ay magkakarayuma…

Sa aking pagtanda…gusto kong maging maayos ang aking pamilya…pasasalamatan sila sa lahat ng pagmamalasakit nila…lalo na si ina…na hindi ko kayang mawala…sana bago kami maghiwalay…maibigay ko lahat ng ikasasaya nya…

Sa aking pagtanda…matatag ako at hindi matitinag…sa anu mang sakit at kalungkutan…umiyak man ako at manlumo…hindi padin madudurog ang puso ko…dahil sa mundong ito…ang malinis kong hangarin at puso…ang natataging panlaban ko

Sa aking pagtanda…ikasasaya kong may makasama…isang taong kayang magchaga kahit ako ay uugod ugod na…yayakap sa akin kapag nakitang malungkot ang aking mga mata…sasalo sa aking puso kapag pabagsak na ang aking luha…manbabatok sakin kapag ako ay natutulala…hahalik sa aking pisngi dahil ako ay mahal nya…at hindi bibitaw sa aking palad hanggang sa aking pagtanda…

At sa aking pagkawala…gusto ko lahat masaya…habang naiisip nila ang aking pagkatao nung ako ay buhay pa…na ang una nilang maaalala…napangiti ko sila…maliit man o malaki ang aking nagawa…

sulat mula kay snoopy

tol!

HAPPY FIRST MONTHSARY!!!

musta kana? long time no talk ah hehe, alam mo bang mahal na mahal kita mola olo hanggang talampakan? nakakatowa lang kasi unexpected kung anu man meron sa atin ngayon, parang kelan lang puro katarayan ang pinapakita ko sayo, tapus ngayon isang buwan na tayo…tol mahal na mahal napo kita wag po sana tayo mag-aaway, gusto ko palage lang tayo tawa ng tawa, ayokong eeyak ka saken. gusto ko eeyak ka sakin dahel sa katatawa,pwede ba un? maging open ka pu sana sa aken para wala tayong nagegeng problema.ayaw ko ng puro kang buntong henenga kase mabaho.hahaha,,! Beru lang, basta tol kapag may ayaw ka savihin mo, yuku din nakeketa nakakunot ka, gusto ko tol habang tayo masaya ka, palelegayahen keta ika nga hehehe,, i love you so much chamy!

Happy monthsary pu olet,,
Aishiteru Chamy San

Gomagalang,

tol tol tol paketol ketol
i love you 24/7

=======================================================================

natutuwa ako kasi eto ngayon ang bumebenta sa aking diwa simula noong nov. 29 2007… ewan ko ba hindi ako nagsasawa kapag binabasa ko sya…sa totoo lang nung una ko itong nabasa para akong luka luka…kasi naiiyak ako na nakatawa…para akong batang binilan ng legong 20 years ko ng tinatanaw sa mga tindahan…hindi kom kasi mailarawan kong gano ako kasaya…ang sulat na ito ay kinopya ko lang sa isang sulat na bigay sakin ni snoopy na ang stationary ay hello kitty na may kalakip na dalawang box ng black chocolate at 2 box ng macadamia na ibinalot sa pinagtagpi tagping bond paper na na isinupot gamit ang sm small blue plastic…wala lang kinikilig ako…kasi galing sa kanya…ung sulat para cyang prayer book sa bag ko…lagi ko siyang binabasa tuwing umaga at siyempre package deal dun ang nakangiti ako…wala lang…kasi lahat ng binibigay nya gusto ko…kasi mahalaga sya saakin…naootestek na naman ako…kasi cya ang naiisip ko…kapag nahihirapan ako sa mga ginagawa ko…’iisipin kita at dahan dahang ipiikit ang aking mata’…dahan dahan ding magbubuntong hininga…tapos didilat at tatawa…ok nako…at muling magtratrabaho…nadadalas na ata ang pagkamiss ko sayo…kasi nararamdaman kong gusto kita makita araw araw…kaya lang hindi rin naman natin alam kung mangyayari un…pero umaasa ako…tol salamat sa sulat ha…iingatan ko sya…mahal kita…lagi…lagi lagi

======================================================================

tol!

Happy First Monthsary

Nakakatuwa kasi naka-isang buwan na pala…hindi ko ganung namalayan kasi tawa tayo ng tawa…hindi ko talaga namalayan kasi lagi akong nakatulala sa iyong mukha…at kinikilig ako kasi 1 inch na lagi ang ating distansya sa isa’t isa…sobrang daming nagbago kung ikukumpara mo nung una…na para tayong hindi magkakilala…pero ngayon tignan mu naman…kapag may hinahablot akong kamay ung sayo na ang hinahanap ko…at kapag gusto kong magpayakap ikaw na ang sumusulpot sa harap ko hehehehehe…ang sarap mabuhay kapag minamahal mo…at wag kang magalala kasi hindi talaga ako iiyak sayo…salamat sa pagmamahal mo…dahil pinapadama mong napakaswerte ko…gusto ko lang rin na tawa tayo ng tawa…at pinapangako kong magiging open ako sayo…ayoko ring iiyak ka dahil sa mga gagawin at desisyon ko…salamat sa pagdating mo…tol mahal na mahal po kita…

Happy First Monthsary Olet
I Love You Ish

Lubos na Lumolobog
Yobab
I Love You 24/7 Smile and Laugh Unlimited!

move on not hold on

kanina rushing akong papuntang office kasi naman malalate na naman ako…nakakahiya naman kasi dahil naregular ako kahit medyo marami akong late noon…bad trip kasi ang mga daan samin…ung tipong paggising mo bigla nalang may hinuhukay….planet buwan na nga ang tawag ko sa lugar namin…pero panalo sa gravity kasi naman ang mga digging truck nagkalat para mamutas ng mamutas ng daan na karaniwang dinadaanan namen…ang epal kasi ng nakaisip na magbungkal ng magbungkal ng mga daan tuwing tag-ulan…kung sino man sya hindi sya cool!

Awa ni Lord at nakarating ako ng office ng 8:57am…ayos naman ako…magulo nga lang ang buhok ko…pang commercial ng shampoo na mahangin sa labas…para akong rockstar na mataba…pero neat padin…pero mabaho naman ang paa…umuulan kasi kung saan saan ako naglulusot…nasira kasi ang payong ko fushia…pati wax ko sa buhok wala na nakakinis diba?…ok lang maayos padin naman ako…hehehehehe

paglapag ng gamit ko sa office…binuksan ko ang computer ko para magcheck ng mail..at ako ay biglang nagulat…isang tao ang hindi ko na inaasahan na mag-eemail saken ay nag email…nakakainis lang kasi nagusap na kami… ang kulet naman ng mga X…para siyang multo na bigla nalang sasama sa hangin at mawawala…tapos bigla nalang lilitaw paglingon mo…at ibubulong sa likuran ng iyong tenga na mahal ka parin nya…ang labo hindi ba…pero sana naiintindihan nya na multo na sya at ako ay mortal pa…at hindi kailanman pa kami magkakasama…dahil pinili kong mamatay sya keysa naman pareho nga kaming mortal pero hindi naman kami masaya…nakakainins lang kasi bigla bigla nalang nagpaparamdam…ipinagdasal na kita kaya manahimik kana…ok  na kasi ako…lahat ng sakit sa puso ko…lipas na…at ayokong lahat ng naramdaman kong yon papadama ko sa iba…kasi masakit yon alam mo ba?!…at hindi ako siraulo para gawin yon sa iba…alam mo naman kung paano ako magmahal hindi ba?…at wala kang ibang pinaramdam kundi hindi kita kaya..oo kasi mabait ako…hindi ako ngatatanim ng galit,marunong akong umintindi, at ako parin ang umiintindi kahit ikaw ang dapat umintindi…naalala mo ba?…nung lumaban ako sa mga holdaper dahil ayokong hahawakan ka nila…at kahit umuwi akong nakapaa at sugat sugat ang buo kong talampakan hindi ko ininda…nakangiti ako kahit putok ang labi ko at puro pasa ang aking mukha…kasi nasa isip ko nun ligtas ka naman eh…pero after kong mabugbog…nagalit ka…iniwan mo akong mag-isa…pero wag kang mag-alala kasi hindi ako nagalit o nainis sayo nun…kasi tanggap ko lahat sayo eh…ang pagiging mainitin ng ulo mo…pagiging masungit mo…pananampal at panununtok mo kapag may tao…ang pagpapaintindi mong walang katulad ang kakitiran ng utak ko at wala akong kwentang tao…lahat kasi yon musika sa tenga ko kapag sinasabi mo…pero kasi iba na ngayon…sukdulan na ang pagsuko ko…natapos na ang yugtong ikaw ang kasama ko…may bagong chapter sa buhay ko…at sisiguraduhin kong magiging masaya kami ng kasama ko…kasi ibang iba sya sayo…at masyado syang espesyal para saakin…katulad padin ng dati kong ginagawa…iingatan ko sya…kasi yun ang nararapat sa isang taong para saakin ay mahalaga…’kasi kaluluwa mahal na mahal ko siya’…mas higit pa siguro sa sarili ko…kasi kahit hindi ako matulog basta siya ang kausap ko…ok na ako…alam mo ba…etong blog na ito…habang patuloy ang pagdagdag ng mga istorya dito…lagi mong iispin na nagagawa ko to kasi siya ang nasa tabi ko…siya ang nakayakap kapag nalulungkot ako…nagagalit sya kapag nasasaktan ako…nagaalala sya kapag may sakit ako…at isa sa mga pangarap nya ay tumawa at maging masaya ako…ayaw nyang iiyak ako dahil sa kanya…siguro naramdaman nyang ayaw kong ako rin ang dahilan ng pagluha nya…’kaluluwa matagal na kitang pinatawad’…katulad ng dati kong ginagawa kapag nananakit ka…hindi man ako masalita at laging nakangiti kahit durog na durog na…tinupad ko ang pangako ko na alam kong hindi mo na naalala…ang yakapin ka parin kahit maging isang mabangis na hayop ka…pero the end na…hinding hindi nako babalik pa…kung anu man ang mga napagtanto mo nung ako ay nawala…iparamdam mo nalang po sa iba…siguro sa ganung paraan may mga nilalang kang mapapasaya…’kaluluwa bumalik kana sa iyong pinanggalingan’…hinihintay kana ng isang kaluluwang tinatanaw ka sa malayo…naaaninag kong malinis naman ang kanyang puso…alam ko ring paglipas ng panahon mapapanatag narin ang loob mo…’kaluluwa palayain mo na ako sa iyong puso at diwa’…